ရမ္မက် ကျေးကျွန် (၁) 💘

ညို ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် မလုံမလဲ ဖြစ်နေတယ်။ မောင့်ကို လည်း ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိဘူး။ စိတ်တွေရှုတ်ထွေးနေတယ်။ ဒီနွေကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ က ညို့စိတ်ရောကိုယ်ကိုရော ပရက်ရှာဖြစ်နေရတယ်။

ညို နဲ့ မောင် နဲ့က ဟိုက်စကူးကျောင်းသား ကထဲက သူငယ်ချင်းဖြစ်လာကြတာ၊ နောက် တက္ကသိုလ်ရောက်တော့လည်း ဆက်တွဲဖြစ်၊ စာအတူတူလုပ်ဖြစ်ရင်းက မှ ရီးစားဘဝကို ရောက်ခဲ့ကြတာ။ အခု နှစ်ယောက်စလုံး က တက္ကသိုလ်မှာ နောက်ဆုံးနှစ် ရောက်နေကြပြီ ဆိုတော့ ညိုတို့ အနာဂါတ်က အလင်းရောင်လေး မြင်နေရပြီလေ။ မောင်က နိုင်ငံခြားထွက်မယ်လို့ပြောတယ်။

ညိုက တော့ မသွားချင်ဘူး။ ညို့မှာ နိုင်ငံခြား သွားဖို့ နေနေသာသာ အခု ကျောင်းတက်တာတောင်မှ ဖေဖေကျော့် ကျေးဇူးကြောင့်လို့ ပြောရမယ်။ ဖေဖေကျော် ဆိုတာက တကယ်တော့ မေမေ့ရဲ့ နောက်ယောက်ျား လေ။ ညို ဟိုက်စကူး အရောက်မှာပဲ ဖေဖေ က ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်တယ်ဆိုလား၊အဲဒါမျိုးနဲ့၊ ဆုံးသွားတယ်။ တကယ်က ဖေဖေက ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးတယ်။ သွေးတိုးတွေ ကိုလက်စထရောတွေ ရှိနေတာတောင် ဆေးလိပ်နဲ့ အရက်ကို မရှောင်ဘူး အလုပ်ကြောင့် ဆိုရှယ်ကြောင့်ဆိုပြီး အကြောင်းပြပြီး ဆက်လုပ်နေတာ ကြောင့်ပဲပေါ့။

မေမေ ကလည်း လခစားဘဝနဲ့အရွယ်က လည်းငယ်သေးတော့ တပင်လဲ တပင်ထူ ဆိုသလို ဖေဖေ့သူငယ်ချင်း လူပျိုကြီး ကိုကိုကျော့်ကို ယူလိုက်တယ်။ ကိုကိုကျော်က ပွဲရုံလုပ်ငန်းလုပ်နေတာဆိုတော့ ငွေရေးကြေးရေးလည်း အဆင်ပြေတယ်။ နောက် ဖေဖေ ရှိကတည်းက အိမ်မှာ ဝင်ထွက်နေတာဆိုတော့ ညိုတို့ နဲ့က မိသားစုလိုပဲ ဖြစ်နေတယ်။ နောက်တော့ မေမေ နဲ့ ညို့ ကို ဖေဖေကျော်က လိုလေသေးမရှိအောင်ထားတယ်။

ပထွေးနဲ့ မတူ အဖေအရင်းလို ဖြစ်နေတော့ ညိုတို့လည်း တကယ့်မိသားစုလေးလို ဖြစ်လာခဲ့ကြတယ်။ နောက်ပိုင်း သူ့ပွဲရုံလုပ်ငန်းက တိုးချဲ့လာလို့ မေမေ ပါ အလုပ်က ထွက်ပြီး ပွဲရုံတွေမှာ ကြီးကြပ်တဲ့ အလုပ်လုပ်လာရတယ်။ ဖေဖေကျော့် ပွဲရုံတွေက နယ်မြို့ကြီးတွေ မှာပါ ရှိတော့ ခရီး ခနခန ထွက်ကြရတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးတွေ ထဲက လို အမြဲ ပျော်စရာမကောင်းပါလားဆိုတာကို၊ နွေရာသီကျောင်းအားရက် အချိန် လေးအတွင်းမှာ ညို့ ဘဝ နဲ့ ရင်းပြီး အတွေ့အကြုံ ရခဲ့ရတော့တာပါပဲ။

အဲဒီနှစ် ညို့ ကျောင်းက ဖိုင်နယ် မပြီးခင်လေးမှာပဲ ဖေဖေကျော့် ရန်ကုန်က ပွဲရုံမှာ ငွေကြေး ပြဿနာတက်နေလို့ ဖေဖေကျော် အလုပ်ရှုတ်နေတာနဲ့ မန္တလေးက ပွဲရုံ ကိစ္စရှင်းဖို့ မေမေ က မန္တလေးကို ထွက်သွားရတယ်။ ညို စာမေးပွဲပြီးတော့ ဖေဖေကျော်က လည်း အလုပ်ကိစ္စ ပြဿနာရှင်းပြီးသွားပြီ ဆိုတော့ မေမေ ရှိရာကို လိုက်သွားကြတယ်။

ညိုလည်း စာမေးပွဲ က ပရက်ရှာတွေ ကြောင့် အခုမှ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ပျော်ပါးရတော့မှာပေါ့လေ။ မန္တလေးရောက်တော့ မေမေ က ဖေဖေကျော့် အလုပ်ပြဿနာကို စိတ်ပူလို့ အဲဒီကိစ္စပြေလည်ရင် တရားစခန်းဝင်မယ်လို့ အဓိဌာန်ထားလို့ ဆိုပြီး စစ်ကိုင်းတော်ပေါ်က ကျောင်းတခုမှာ တရားဝင်မယ်တဲ့ ညို့ကိုပါ လိုက်ခဲ့မလားခေါ်တယ်။

ညိုက မန်းလေး သင်္ကြန်ပျော်ရမလားဆိုပြီး မောင် တားနေတဲ့ကြားက ထွက်လာတာဆိုတော့ မလိုက်ချင်တော့ဘူး။ မေမေ ကလည်း ပြောပါတယ်။ ဖေဖေကျော်က ပွဲရုံအလုပ်ရှိသေးတော့ လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သမီးလည်ချင်ရင် ဖေဖေကျော် လိုက်ပို့ပေးမယ်ဆိုတော့ အင်းဆိုပြီး မန္တလေးက ညိုတို့ အိမ်မှာပဲ နေခဲ့လိုက်တယ်။ ညိုတို့က မန္တလေးမှာ လည်း အိမ်တလုံးရှိတယ်လေ၊ မေမေ တို့ ဖေဖေတို့ အလုပ်ကိစ္စနဲ့လာရင် နေလို့ရအောင်၊ ညိုတို့ မရှိချိန် ဖေဖေကျော့်ပွဲရုံ က မျက်နှာလွဲ တယောက်က စောင့်နေပေးတယ်လေ။

အဲလိုနဲ့ သင်္ကြန်ရောက်တော့ ညို က ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး တကယ်က မန်းလေး မှာ ညိုက သူငယ်ချင်းမရှိဘူးလေ။ ဖေဖေကျော်က သူလိုက်ပို့ပေးမယ် ဆိုလို့လေ၊ တကယ်ပဲ အဲဒီနေ့မှာ ဖေဖေကျော့် မိတ်ဆွေ မိသားစု လားရှိုးဘက်က ဂျစ်ကားနဲ့ ဆင်းလာတယ်။ သူတို့က မိသားစု က သားသမီးသုံးယောက်။ မိန်းခလေး နှစ်ယောက် ယောက်ျားလေး တယောက် အဖေနဲ့ အမေ ပေါ့။ အဲဒီလူကြီးက ကားမောင်းတယ် သူ့မိန်းမနဲ့ သားသမီးတွေက မတ်တတ်ရပ်၊ ဖေဖေကျော်နဲ့ ညိုတို့လည်း မတ်တတ်ရပ်ပေါ့။ ပထမတော့ တစိမ်းတွေနဲ့ ဆိုတော့ ရှိန်နေသေးပေမဲ့ နောက်တော့ ရင်းနှီးသွားပြီး ပျော်စရာ အရမ်းကောင်းတာပဲ။

တခုပဲ အဲဒီ ကောင်လေးက ညို့နားကို မသိမသာကပ်တယ်။ ရေတအားပက်တဲ့ အချိန် ဆို ပိုဆိုးသေးတယ်။ ညို့ကို ကာပေးသလိုနဲ့ ညို့အသားကို ရအောင် ထိလာတယ်။ သူ့ညီမလေးတွေက လည်း ငယ်သေးတော့ သိပ်သတိထား မိပုံမရဘူး။ ဖေဖေကျော့်ကို မသိမသာ အကဲခတ်လိုက်တော့လည်း ဖေဖေကျော်က ဟို အမျိုးသမီးနားမှာ ကပ်လို့၊ သူ့ယောက်ျားက ကားမောင်းနေတယ်လေ။ သူနဲ့ ဖေဖေကျော်နဲ့ က တခါနားတိုင်း သူတို့ ယူလာတဲ့ ဝီစကီပုလင်းထုတ်ထုတ်ပြီး မော့ကြတယ်လေ။

ဖေဖေကျော့် မျက်နှာကလည်း အရက်ကြောင့်လား နေရောင်ကြောင့်လားမသိ နီနေတယ်။ ညိုတို့က သဘက်တွေ ဦးထုပ်တွေ နဲ့ ဆိုတော့ ကားလေးပေါ်မှာ တယောက်နဲက တယောက် မျက်နှာလောက်ပဲ သေခြာမြင်ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ ညို့ မျက်လုံးတွေ က ကြံကြံဖန်ဖန်ကို ဖေဖေကျော် ဟိုမိန်းမ ခါးလေးကို လှမ်းဖက်လိုက်တာကို မြင်လိုက်မိသေးတယ်။ ညို့စိတ်ထဲမှာ တမျိုးပဲ ဖေဖေ့ကျော့်ကို ဒေါပွတာလား ၊ မေမေ့ကို နောက်ကျရင် ပြန်ပြောလိုက်ရမလား တအုံနွေးနွေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ညို့နားကပ်နေတဲ့ ဟိုကောင်လေးက တမျိုးလေ များသောအားဖြင့် ဖေဖေကျော်တို့ကို မေ့နေပြီး ကိုယ့်အနားကပ်နေတဲ့ ကောင်လေးကို ပဲ သတိထားမိနေတယ်။

အခု နောက်ပိုင်းမှာ မောင်က လည်း နည်းနည်းကဲလာတယ်။ ညို နဲ့ မောင်နဲ့ အတူတူ တနေရာမှာ ထိုင်ကြရင် မောင့်လက်တွေက နည်းနည်းရဲလာပြီ။ ညို့ကိုလည်း ဟိုနေရာကိုင် ဒီနေရာကိုင်နဲ့၊ ညိုလည်း သွေးနဲ့ကိုယ် သားနဲ့ ကိုယ်ပဲ၊ နည်းနည်းတော့ စိတ်ထတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက မင်္ဂလာဆောင်ပြီးမှ ပါလေ ဆိုတဲ့ မေမေ့ ဆုံးမ စကားကြောင့် ညိုလည်းထိန်းထားရတာပေါ့။ အခု ဖေဖေကျော် ဟိုမိန်းမကြီးနား ကပ်ကပ်နေတာနဲ့၊ ဟိုကောင်လေး ညို့နားကပ်ကပ်နေတာက စိတ်ထဲ မှာ ဘာလိုလို ကြီး ဖြစ်နေလို့ ကို်ယ့်ကိုယ်ကိုတောင် နားမလည်အောင် ဖြစ်ရတယ်။

ညဘက်ကျတော့ အဲဒီ မိသားစုက ညိုတို့ အိမ်လိုက်အိပ်တယ်လေ။ ညိုတို့က ယာယီနယ်လာရင် နေတဲ့ အိမ်မို့ အိမ်က သိပ်လည်း အခန်းအများကြီးမရှိဘူး ဧည့်သည်ခန်းသေးသေးလေးကို သူတို့ ခလေးသုံးယောက် အိပ်ပြီး ညို့ အခန်းကို ဖေဖေကျော့် သူငယ်ချင်း လင်မယား အိပ်မယ်ပေါ့။ ဖေဖေကျော်က သူနဲ့ မေမေ နဲ့ အိပ်တဲ့ အခန်းမှာ ညို့ကို လာအိပ်ပေါ့။ သူက အခန်းထဲက ပက်လက်ကုလားထိုင် မှာ အိပ်မယ်ပေါ့။ ညို့ကို ဖေဖေကျော်ရဲ့ သမီးအရင်းလို့ပဲ လူတိုင်းက သိထားကြတော့ ဘာမှပြောစရာမရှိတဲ့ အစီအစဉ်ပေါ့။

တကယ်လည်းညအိပ်တော့ ညိုက မေမေတို့ လင်မယားအိပ်တဲ့ ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ တယောက်ထဲ ဖေဖေကျော်က ပက်လက် ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ဇက်ကျိုးပြီး တခေါခေါ ဖြစ်နေပြီ၊ ဖြစ်နေမှာပေါ့ နေ့ခင်းတနေ့ ခင်းလုံး ဟိုလူကြီးနဲ့ အရက်တွေ ချထားကြတာကိုး။ ညိုက ပထမ ဖေဖေ့ကျော့် ဟောက်သံနဲကရော ဒီနေ့ စိတ်တွေ က ထွေပြားနေတာနဲ့ ရော အိပ်မပျော်တော့ ဖေဖေကျော့်ဖြစ်နေပုံကြည့်ပြီးသနားသွားတယ် မနက်ကျရင်တော့ အုန်းလွဲနေတော့မှာပဲ ဆိုပြီး ဖေဖေကျော့်ကို လှုပ်နိုးလိုက်တယ်။

“.ဖေဖေကျော် ကုတင်ပေါ်မှာ လာအိပ် အဲဒီမှာဆို ဇက်နာတော့မယ်..”

“..အော် အင်းအင်း ..ရတယ် ညိုလေး ညိုလေးကျပ်နေလိမ့်မယ် အေးဆေးသွားအိပ်..”

“..ဟာ ရပါတယ်ဆို ကုတင်ကြီးက အကျယ်ကြီးဟာကို လာလာ..”

ညို အတင်းဆွဲခေါ်လို့ ဖေဖေကျော် ယိုင်တိယိုင်ထိုးနဲက ထလာပြီး ကုတင်ပေါ်မျာ ဘုန်းကနဲကို မှောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားပြန်တယ်။ အဲဒါနဲ့ ညိုလည်းအိပ်ယာရဲ့ တခြား တဖက်စွန်းမှာ သွားပြီး အသာလှဲလိုက်တယ်။ မကြာပါဘူး နေ့ခင်းက ပင်ပန်းထားတာနဲက မှေးကနဲ အိပ်ပျော်သွားတော့တယ်။

ညို့ကိုယ်ပေါ်မှာ လေးလေးကြီး ဖိမိနေတာမို့ ညိုအိပ်ယာက နိုးလာခဲ့တယ်။ အခန်းတခုလုံး မှောင်ပိန်းနေတယ်။ တကယ်က အဲလို မနိုးခင် ညိုအိပ်မက်မက်နေတာ။ ဘယ်ကနေဘယ်လို မောင်နဲ့ သွားတွေ့လည်းမသိဘူး၊ မောင်က ညို့ကို ဟိုကိုင်ဒီကိုင်လုပ်ရင်းက ညို့စိတ်တွေထလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မောင်က ညို့ ပိပိလေးကို လာပြီးပွတ်နေတော့ ညိုမခံနိုင်တော့ဘူး ညိုမောင့်လက်ကို ဖယ်ဖြစ်ဖို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး မောင့် မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ ဟင်၊ ဟိုကောင်လေး ဖြစ်နေတယ်။

အဲဒါနဲ့ ဟိုကောင်လေးကို တွန်းလွတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ ကောင်လေးက အတင်းဖိတော့ လန့်နိုးလာတာ၊ အခု ညို့ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း လေးလေးကြီးပိနေပြီး ညို့မျက်နှာ နားမှာ လေပူပူ မှုတ်ထုတ်နေတာ ညို့ ပါးစပ်တွေကို နမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ပါးစပ်အစုံက အရက်နံ့တွေ ထွက်နေတယ်။ ဟင် ဖေဖေကျော်။ ညို တအားရုန်းမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်အချိန်ထဲက လန်တက်နေမှန်းမသိတဲ့ ညို့ ဂါဝန်နဲ့ ဘယ်အချိန်ထဲက ကျွတ်သွားမှန်းမသိတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီတို့ကြောင့် ညို့ ပိပိလေး အဝမှာ ပူပူနွေးနွေး အရာကြီးက ထိုးပွတ်နေတာ ကို ခံလိုက်ရတယ်။ ခုန က အိပ်မက်ကြောင့်လား၊ ညိုအိပ်နေတုံးဆွထားလို့လား မသိတော့ဘူး ညို့ပိပိလေး မှာလည်း အရည်တွေ စိုလို့။

“.ဖေဖေကျော် ဘယ်လို အု အု…”

ညို့ပါးစပ်က အသံဘယ်လိုမှ ထွက်လို့ မရတော့ပါဘူး၊ ဖေဖေကျော်ရဲ့ ပါးစပ်တွေက ညို့ပါးစပ်ကို ဖိကပ်ပြီး ညို့လျှာလေးကို အတင်းစုပ်ယူနေတယ်။ ဖေဖေကျော့် ဒူးကြီးနှစ်လုံးက ညို့ပေါင်လေးနှစ်လုံးကို ဖြဲခွဲထားပြီး ညို့ပိပိအဝလေးထဲကို ပူပူနွေးနွေး အတန်ကြီးက တိုးဝင်နေပြီ။

“.အား…”

ညို နာလို့ ဖေဖေကျော့် ပါးစပ်ထဲကို အသံထွက်အောင် ငြီးလိုက်မိတယ်။ ညို ဘာလို့ တအားမအော်မိလည်း မသိပါဘူး။ မသိစိတ်က ညိုတို့ကို ဒီလို ပုံမျိုး သူများတွေ တွေ့သွားမှာ စိုးရိမ်မိနေလို့လား၊ ဖေဖေ့ကျော့် လီးကြီးက ညို့ ပိပိလေးထဲကို အတင်းတိုးဝင်လာခဲ့ပြီ။

ညို့ပိပိလေး မှာ အရည်လေးတွေ ရှိနေတာပဲ ကျေးဇူးတင်ရတော့မယ်။ အား ညို့ဟာလေး ကွဲထွက်တော့မလိုပဲ။ ဖေဖေကျော်က အရမ်းဆောင့်မထိုးထည့်တာတောင် ကျေးဇူးတင်ရမလိုပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်သွင်းလိုက်တာ ညိုအသက်ရှုဖို့တောင်မေ့သွားတယ်။ ဖေဖေ့ကျော့် ဆီးခုံနဲ့ ညို့ဆီးခုံ နှစ်ခုတို့ ထိကပ်သွားမှ ဖေဖေ့ကျော့်ဟာကြီး ညို့ဟာလေးထဲ အဆုံးထိ ဝင်သွားပြီ ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။အား ညို့တကိုယ်လုံးကို ပြည့်ကျပ်နေတာပဲ။ မလှုပ်ရဲဘူး နာမှာ စိုးလို့။

ဖေဖေကျော်က လည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖိကပ်ထားပြီး မလှုပ်ပဲနဲ့ အကြာကြီးနေနေတယ်။ ညို့ဟာလေး အတွင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း နာတာ လျှော့လာသလိုပဲ ဖေဖေကျော် ရဲ့ အသာ မာကျစ်ကျစ်တွေနဲ့ ယောက်ျားကြီးတယောက်ရဲ့ အနံ့ နဲ့ အတွေ့အထိတွေက လည်း ညို့စိတ်တွေကို တမျိုး ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

ညို့ဟာလေးထဲက အရည်စိမ့်ကျလာသလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ဖေဖေကျော်လည်း သိပုံပဲ သူ့ဟာကြီးကို ဖြည်းဖြည်းလေး ဆွဲထုပ်လိုက်တယ် ညို့အဖုတ်ဝနားက ထွက်ကာနီးကျတော့ ညို့ ရင်ထဲ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားလို့ ဖေဖေကျော့်လက်မောင်းတွေကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ ဖေဖေကျော့်ကောင်ကြီးက ညို့ပိပိလေးထဲက မထွက်သွားပဲ အထဲကို ပြန်တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။

“..အား…”

ညို့ ပိပိလေး ကို ပြည့်သိပ်သွားပြီး စပ်ဖြင်းဖြင်းလေး ရှတနဲက ဖြစ်သွားလို့ ညို့ပါးစပ်က အသံထွက်သွားမိတယ်။ ဖေဖေကျော့် လီးကြီးလည်းတုံ့ကနဲ ရပ်သွားပြီး ညို့ပါးစပ်လေးကို သူ့ပါးစပ်ကြီးနဲ့ လာငုံစုပ်တယ်။ ညို အသက်ရှုရကျပ်လို့ ခေါင်းကို တဖက်လှည့် လိုက်တော့ ညို့ လည်တိုင် တွေ နားရွက်ဖျားလေး တွေကို သူ့လျှာစိုစို နွေးနွေး ကြီးနဲ့ လာရက်ပေးနေတယ်။ ဘာလို့မှန်းမသိ၊ ညို့ကိုယ်လုံးလေး လည်းတချက်တုံ တက်သွားပြီး မှ ညို့ ကိုယ်လုံးလေး နည်းနည်း တောင့်တင်းနေတာလေး တွေ ပြေလျှော့သွားသလို၊ ညို့ပိပိလေးကလည်း အနာ သက်သာသွားတယ်။

“.အို..”

ဖေဖေကျော်က အခု တော့ သူ့ဟာကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညို့ပိပိလေးထဲ ကို ထိုးသွင်းလိုက် ဆွဲထုတ်လိုက် လုပ်နေတယ်။ ညို့ပိပိလေး လဲ အတွင်းထဲက ယားကျိကျိလေး ဖြစ်လာတာနဲ့ အတော်လို ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ညို့ဖင်ကြီးတွေ တောင် မသိမသာ ကြွပေးလိုက်မိတယ်။ ညို့စိတ်ပါလို့ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ညို့ သွေးသား ကိုယ်လုံးတွေက ညို့ကို သစ္စာဖေါက်နေကြတယ်။

ညို့ပိပိလေး ထဲက အရည်တွေ သူ့အလိုလို စိမ့်ထွက်လာတယ်။ ဖေဖေကျော့်ကောင်ကြီးက အခုတော့ ညို့ပိပလေးထဲကို မြန်မြန်ကြီး ဝင်ထွက်လုပ်နေတယ်။ ညို့ တကိုယ်လုံး လည်းပူနွေးလာတယ်။ ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး၊ ညို့ ပိပိလေး ဟိုးအတွင်းထဲက အရမ်းယားလာသလိုပဲ။

ညို့ ပေါင်နှစ်လုံးကို အလိုလို ကားပေးမိပြီး ညို့ဖင်ကြီးတွေကိုပါ မြှောက်မြှောက်ပေးနေမိတယ်။ နောက်တော့ ညို့လက်တွေက အိပ်ယာခင်းတွေကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ဆွဲထားမိပြီး ညို့တကိုယ်လုံးလည်းတောင့်တင်းသွားတယ်။ ညို့ပေါင်လုံးကြီး နှစ်လုံးနဲ့ ဖေဖေကျော့်ကို ညှပ်ထားမိတယ်။ ညို့ တကိုယ်လုံးကို လှိုင်းလုံးကြီးတွေ ဖြတ်ပြေးသွားလို နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ခံစားနေရတယ်။

“.အို..”

ဖေဖေကျော်ရယ် ရပ်ပါတော့။ ဖေဖေကျော်က ခုထိ မရပ်သေးဘူး ညို့ပိပိလေး အတွင်းသားတွေက အထိမခံ နိုင်တော့ဘူးရယ်။ ဖေဖေကျော့် ဒစ်ကြီး တချက်ပွတ်လိုက်တိုင်း တုံတက်သွားပြီး ညို့တကိုယ်လုံးလည်း နူံးခွေသွားရတယ်။ ညိုမခံရပ်နိုင်တော့လို့ ဖေဖေကျော့် ကျောပြင်ကြီးကို ညို့လက်သည်းတွေနဲ့ ကုတ်ခြစ်လိုက်မိတယ်။

“..အာ့..”

ဖေဖေကျော် နာသွားလို့လားမသိ အသံလေးထွက်လာတယ်။ တချိန်ထဲမှာပဲ ညို့ ပိပိလေးထဲ ပူပူနွေးနွေး အရေတွေ ပန်းထည့်လိုက်တာခံလိုက်ရတယ်။ ညို့ ကိုယ်ကို ညိုမထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ ဖေဖေကျော့်ကိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကြီး ဖက်ထားလိုက်မိတော့တယ်။

ခနနေတော့ ဖေဖေကျော် လုံးဝငြိမ်ကျသွားတယ်။ နောက်တော့ ညို့ဘေးကို လှိမ့်ချပြီး ပက်လက်လှန်လျှက် နဲ့ငြိမ်သွားတယ်။ ဖေဖေကျော့် လိင်ချောင်းကြီး ညို့ပိပိလေးထဲက လျှောကနဲ ထွက်သွားတော့ ရင်ထဲမှာ ဟာကနဲ လိုပဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ နောက်တော့ ဖေဖေကျော် တခေါခေါ နဲ့ ဟောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့တယ်။ ညို့ပိပိလေး ထဲမျာ အရေတွေ စိုပွပြီး ကပ်စေးစေးဖြစ်နေတာ မနေတတ် တော့ အသာထ နောက်ဖေး ရေချိုးခန်းထဲ သွားပြီး ညို့ ပိပိလေးကို ရေ နဲ့ ဆေးလိုက်ရတယ်။ ပိပိလေး အထဲ မျာ စပ်ဖြင်းဖြင်းလေး ဖြစ်နေတယ်။ ညို့ အပေါက်လေးအတွင်းသားတွေ ရောင်နေသလိုပဲ ခံစားနေရတယ်။

အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာတော့ ဖေဖေကျော် က ပုဆိုးလဲ မရှိ ပက်လက်ကြီး အိပ်ပျော်နေတော့ သူလီးကြီးက ပျော့ပြီး သေးသေးလေး ဖြစ်နေတယ်။ ခုန ညို့ကို လိုးတုန်းကနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်သလိုပဲ။ ညိုက မျက်စေ့ရှက်တာနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျနေတဲ့ သူ့ပုဆိုးကို ယူပြီး သူ့ခါးအောက်ပိုင်းကို ဖုံးပေးထားလိုက်တယ်။နာရီ ကြည့်လိုက်တော့လည်း မနက်တနာရီ ထိုးခါနိးပဲ ရှိသေးတယ် ဆိုတော့ ခုန ဖွင့်လိုက်တဲ့ မီးလုံးလေးကို ပြန်ပိတ်ပြီး မှောင်ပိန်းသွားတဲ့ အခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်မှာ ဖေဖေကျော်နဲ့ အဝေးဆုံး အစွန်းဘက်အခြမ်းမှာ စောင်ပါးလေးတထည်ခြုံပြီး အိပ်လိုက်တယ်။ ပင်ပန်းလို့လားမသိဘူး။ ခနလေးပဲ အိပ်ပျော်သွားပြန်တယ်။

မနက် အိပ်ယာနိုးတော့ အခန်းထဲမှာ အလင်းရောင် တောင် တော်တော်ရောက်နေပြီ။ ဖေဖေကျော် က အခန်းထဲမှာ မရှိတော့။ ညို့ တကိုယ်လုံးလည်း ကိုင်ရိုက်ထားသလို နာကျင်နေသည်။ မနေ့က တနေ့လုံး ရေပက်ခံထွက်လည်တာ နဲ့ ညတုန်းက ..အို ညတုန်းက ဆိုတာကို တွေးလိုက်တော့ ညို့မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတယ်။ လောလောဆယ် ဘာမှ လုပ်မရသေးတာ ခန မေ့ထားလိုက်အုံး လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောပြီး ရေချိုးခန်းဘက်ထွက်လာလိုက်တယ်။

မျက်နှာသစ်သွားတိုက်ပြီးတော့ မီးဖိုထဲမှာ ဧည့်သည်တွေရော ဖေဖေကျော်ရော ညို့ကို စောင့်နေကြတယ်။ မနက်စာ နန်းကြီးသုပ်တို့ လဘက်ရည်တို့ နဲ့ စုံနေတာပဲ။ သူတို့က စားရင်း သောက်ရင်း မနေ့က နေပက်ခံ အတွေ့အကြုံတွေ ပြောနေကြတယ်။ ဖေဖေကျော့် သူငယ်ချင်းက ညို့ကို ငြိမ်လှခြေလား ညို က စကားနည်းတယ်နော် ၊ ဒီနေ့ ဘယ်သွားချင်လဲ လို့ မေးလာပါတယ်။

ညိုက ဒီနေ့တော့ မလိုက်တော့ဘူး နေလည်းသိပ်မကောင်းလို့ နားအုန်းမယ်လို့။ဆိုတော့ သူတို့က အော် ဟုတ်လား၊ ဦးကျော် ကလည်း အလုပ်ရှိလို့ ဒီနေ့ မလိုက်နိုင်ဘူး ဆိုတော့ ငါတို့ချည်းသွားကြရမှာပေါ့တဲ့။ ဆိုတော့ ညို ဖေဖေကျော့် မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဖေဖေကျော် က ညို့ကို မျက်စေ့ချင်းမဆိုင်ဘူး။တဖက်ကို ကြည့်ရင်း ပြောနေတယ်။ ဟုတ်တယ် ဆောရီးကွာ ငါလက်ကျန်စာရင်းလေး တွေ ဖြတ်စရာရှိနေလို့တဲ့။ ညို ကဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘူး။ ကိုယ်ပြောပြီးတဲ့ စကားလည်း ကိုယ်ပြန်ပြင်မပြောချင်တော့ဘူး၊ ဒီအိမ်မှာလည်း ဖေဖေကျော်နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ မနေခဲ့ချင်ဘူး။ ခုမှတော့ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။

ဧည့်သည်တွေ ထွက်သွားကြတော့ ညို အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ထွက်ထိုင်ပြီး စာအုပ်တအုပ်ကို ဖတ်သလို လုပ်နေလိုက်တယ်။ ဖေဖေကျော်က မရဲတရဲနဲ့၊

“ညိုလေး ဖေကျော် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားလိုက်အုံးမယ်နော်၊ နေမကောင်းရင်၊ ဆေးသောက်မလား”

လို့ တံခါးဝနားက လှမ်းမေးတာကို ပြန်မကြည့်တော့ပဲ။

“ရတယ် ကိစ္စမရှိဘူး” လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

နောက်တော့ ဖေဖေကျော်ထွက်သွားတော့မှ အိမ်ရှေ့တံခါးကို ထပိတ်ပြီး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ညို့အခန်းထဲမှာက ဧည့်သည်တွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့မို့ ဖေဖေကျော်တို့ အခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်မှာပဲ လာလှဲနေလိုက်မိတယ်။ ကိုယ့်အဖြစ်ကိုယ်ပြန်တွေးရင်းလည်း မျက်ရည်တွေ စို့လာတယ်။ မောင့်ကို သနားမိတယ်။ မောင်သိသွားရင် ဘယ်လိုနေမလဲ ဆိုတာကိုတောင် ဆက်မစဉ်းစားရဲ တော့ဘူး။

နေလည်ခင်း ရေချိုတော့လည်း ညို့ပိပိလေးကို ထပ်ကာ တလဲလဲ ဆပ်ပြာတိုက် ရေဆေးလုပ်မိတယ်။ အထဲက နည်းနည်းလေး နာနေသေးတယ်။ စိတ်ထဲက မစဉ်းစားချင်ပဲနဲ့ မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်ပြန်တွေးနေမိတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ဘာလို့ တအားအော်ပြီး ကန်ကျောက်မပြစ်မိတာလည်းဆိုတာ အပြစ်ပြန်တင်နေမိတယ်။ တနေ့လုံး နီးပါး ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို တွေးနေခဲ့ပေမဲ့ အဖြေထွက်မလာဘူး၊ အမေ စိတ်ဆင်းရဲမယ်။ နောက် ပထွေး ရဲ့ ရှိခဲ့ဘူးတဲ့ ကျေးဇူးတွေ။ နောက်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာ၊ အပျိုရည်ပျက်သွားပြီ ဆိုတာ လူသိရှင်ကြားကြေငြာလိုက်သလိုဖြစ်မယ်။ နောက်ပြီးတော့ မောင်၊ မောင့်ကို ဘယ်လို ပြောမလဲ။ ညိုစိတ်ရှုတ်ရှုတ်နဲ့ အိပ်ယာထဲမှာပဲ ခွေနေမိတယ်။ ဖေဖေကျော်လည်း တနေ့လုံးပြန်မလာဘူး။

ညနေစောင်းကျတော့ ထုံးစံအတိုင်း အိမ်မှာ လူတွေ ပြန်ရောက်လာကြတယ် ဧည့်သည်တွေရော ဖေဖေကျော်ရော။ စားကြသောက်ကြနဲ့ ညိုလည်း ဘာမှ မဖြစ်သလို နေမကောင်းသေးလို့ နားချင်သလိုပဲ အကြောင်းပြပြီး အိပ်ယာထဲ လှဲနေလိုက်တယ်။ ဒီညတော့ ဖေဖေကျော် အခန်းထဲတောင် ဝင်မလာဘူး။ ဘယ်မှာ သွားအိပ်နေလဲတော့ မသိဘူး။ ညိုရဲ့ ပူပန်တဲ့ စိတ်လေး နည်းနည်းလျှော့သွားသလိုပဲ။ အင်း၊ အခုလို ပုံနဲ့ဆို ဘယ်သူမှ သိစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဖေဖေကျော်နဲ့ ငါနဲ့ ပဲ ဒီကိစ္စကို သိတာပဲလေ။ ဆိုပြီး ထားလိုက်တော့တယ်။

နောက်နေ့ မနက်လည်း နေမကောင်းဘူး ဆိုပြီး နေခဲ့လိုက်တယ်။ ဖေဖေကျော်က တော့ သူတို့ ကားနဲ့ လိုက်သွားလိုက်တယ်။ ညို တယောက်ထဲ ပဲ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ နေလည်ခင်းရေချိုးတော့ ညို့ပိပိလေးကို ဆပ်ပြာတိုက် ရေဆေး လုပ်တယ်။ ပိပိလေးက နာတာ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီ။ ညို့ ကို ဖေဖေကျော်ဘာမှ မပြောပဲ အဝေးက နေသာ စိုးရိမ်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ကြည့်နေတာ ကို သတိထားမိတယ်။ တခု နှစ်ရက်ကြာတော့ ညို ပြန်တွေးမိတယ်။ တကယ်တော့ ဖေဖေကျော့်အမှားကြီးပဲတော့ ၁၀ဝ ရာနှုံးပြောမရဘူး။

သူက မူးနေတာလဲ ပါတယ်။ နောက်ပြီး ကိုယ်ကိုယ်တိုင်က လျှာရှည်ပြီးသူ့ကို ကုတင်ပေါ် သွားခေါ်ခဲ့တာလည်းပါတယ်။ ဆိုတော့ ကိုယ့်အပြစ်လည်း မကင်းဘူး။ ဖေဖေကျော် ညို့ကို လိုးတုန်း က ညိုကိုယ်တိုင်တောင် ဖေဖေကျော့်ကို အတင်းဖက်ပြီး ကုတ်ခြစ်မိသေးတယ်မလား။အဲဒါတွေ ပြန်တွေးလိုက်တော့ ညို့ ပိပိလေးမှာ တမျိုး ဖြစ်လာတယ်။ ယားသလိုလို မျိုးလေး။ အဲဒါနဲ့ ညို့လက်ဖျားကလေးနဲ့ ဘောင်းဘီအောက်ကနေ ပိပိအကွဲကြောင်းလေးကို စမ်းကြည့်လိုက်တော့ အရေလေး တွေ စိုနေတာတွေ့ရတယ်။

ညနေကျတော့ ထုံးစံအတိုင်း လူတွေ ပြန်ရောက်လာကြပြီး တရုန်းရုန်းနဲ့ပေါ့ နေ့ခင်းဘက် ရေပက်ခံ အတွေ့အကြုံတွေ ပြန်ပြောကြဘာညာနဲ့။ ညို့ကိုလည်း ဘယ်လိုနေသေးသလဲ မေးတော့ သက်သာပါတယ်ပေါ့။ မနက်ဖြန် ရေပက်ခံမလိုက်ချင်ရင်လည်း နောက်ဆုံးညဆိုတော့မဏ္ဍပ်တွေက ကားတွေ ကို ဆုပေးတာ လိုက်ကြည့်ရင်လိုက်ခဲ့လေ ဆိုတော့ ညိုလည်း အင်းလို့ ဖြေလိုက်တယ်။

ညဘက်အိပ်တော့ ညိုတယောက်ထဲ ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ အိပ်ရင်း အိပ်မပျော်ဘူး ဘာကြောင့်မှန်းမသိ လူးလိမ့်နေမိတယ်။ နောက် ဖေဖေကျော်တယောက် ဘယ်မှာသွားအိပ်သလဲ ဆိုတာ စပ်စုချင်စိတ်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒါနဲ့ အခန်းအပြင်ဘက်ထွက်ပြီး ခြေသံလုံလုံနဲ့ လျှောက်ကြည့်လိုက်တော့ ဧည့်ခန်းက နှစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖာပေါ်မှာ ကွေးကွေးလေး အိပ်နေတဲ့ ဖေဖေကျော်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

နဂိုစိတ်နဲ့ အော်သူတော့ ညှောင်းနေတော့မှာပဲလို့ တွေးလိုက်မိပေမဲ့တခါသေဖူး ပျဉ်ဖိုးနားလည်သွားပြီမဟုတ်လား၊ သွား မဆွတော့ဘူး ကိုယ့်အခန်းဆီ ပဲ ကိုယ်ပြန်လာလိုက်တယ်။ လမ်းမှာ ဧည့်သည်လင်မယား အိပ်တဲ့ ညို့အခန်းနားက ဖြတ်ပြန်လာတော့ အခန်းထဲက အသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရတယ်။ ညို့ရင်ထဲ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ ညို့ခြေထောက်တွေက တံခါးနား ကပ်သွားမိတယ်။ အသက်က အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းတွေနဲ့ ဖတ်ဖတ် ဖတ်ဖတ် အသံတွေ ကြားရကထဲက ဘာလုပ်နေကြတယ်ဆိုတာ သိသာနေပါပြီ ။

ဒါပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်အိပ်ပျော်နေကြတယ် ဆိုတဲ့ အသိက ညို့ကို အားတွန်းပေးနေတာနဲ့ တံခါးကို အသာလေးတွန်းလိုက်မိတယ်။ စေ့ရုံသာ စေ့ထားတဲ့တံခါးက လက်နှစ်လုံးလောက်ဟသွားတာနဲ့ ကုတင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပါပြီ အခန်းထဲက ညမီးကို ထွန်းထားပေမဲ့ အမှောင်ထဲမှာကျတော့ တအားလင်းနေသလိုပါပဲ။ ညို စာအုပ်တွေထဲမှာသာ တွေ့ဘူးတဲ့ ပုံစံကို အခုမှ လက်တွေ့မြင်ဖူးရတော့တယ်။ ဒေါ့ကီစတိုင် ဆိုတာပေါ့။ မိန်းမ က လေးဘက်ထောက်ထားပြီး ယောက်ျားက အနောက်က နေလိုးနေတာ။ ညို့ ကိုယ့်ပိပိလေးကို ကိုယ်ပြန်စမ်းမိတယ်။ အကြောလေးတွေတောင် တွန့်သွားသလိုပဲ။

အဲဒီလူကြီးက သူ့မိန်းမ ခါးလေးကို ကိုင်ကိုင်ပြီး ဆောင့်နေလိုက်တာ ညို့ဒူးတွေတောင် ချောင်လာသလိုပဲ။ ခနလေးပဲ တော်ပြီ၊ ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်တော့မယ် ဆိုပြီး တော့ ခြေထောက်က မရွေ့နိုင်ဘူး ကော်နဲ့ ကပ်ထားသလိုပဲ။အဲလိုနဲ့ ချောင်းကောင်းကောင်းနဲ့ ချောင်းနေတုန်း အသံတခုကြားလိုက် တာနဲ့ လန့်ဖြတ်ပြီး တော့ ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်သုတ်ရတော့တာပေါ့။ နောက်လည်း လှည့်မကြည့်ရဲဘူး။ ကိုယ့်အခန်းထဲ ကိုယ်အမြန်ပြန်ဝင်ပြီးတော့မှ ခုနအသံက ကြောင်သံလား ဘာသံလဲ ဆိုတာကို တံခါးကြားက စပ်စုမိလိုက်တယ်။